|
دوست دارم بگریزم از چنگال درد
از کلبه محزون غم
تکیه گاهم تکه چوبی سوخته از اتش عشق
سرگردان در دریای حسرت
پیش می روم به ناکجا
قایقی خواهم ساخت
قایقی از جنس نور
چوب را خواهم شکست
به ساحل خواهم رسید
در این دنیای وحشی امید گنجی کیمیاست
هر کجا باشد من می یابمش
اسیر بودم در کابوس عشق
با رؤیای پرواز می گریزم از این زندان سرد
ازاد خواهم شد
دل شکسته ، من می سازمش
با گلبرگ گل پینه دوزش می کنم
ارزویم اشک بود
ارزو دارم نبیند ارزویم رنگ حقیقت
خواب بودم ، بیدار شدم
تا دنیا هست نخواهم خفت دگر
ازاده خواهم بود
لیک
دلداده می مانم
|
